The Strokes in de Ziggo Dome: grillig, maar grotendeels te verdragen

The Strokes lopen de deur niet plat in Nederland. Waar de band in 2022 nog als headliner op Best Kept Secret stond, moesten we voor de laatste op zichzelf staande show in ons land terug naar 2006. Dat is een gat van twintig jaar. Het verklaart waarom de Amsterdamse Ziggo Dome op 11 oktober 2026 vol zat: niet omdat de band een vlekkeloos live-reputatie heeft, maar omdat een concert van The Strokes in Nederland simpelweg zeldzaam is.

Van Best Kept Secret naar de Ziggo Dome

De vorige passage in Nederland, op Best Kept Secret in 2022, staat bij veel bezoekers nog in het geheugen gegrift als een rommelige avond. Julian Casablancas was toen duidelijk van de wereld en de geluidsmix werkte de band tegen. Dat contrast met de Ziggo Dome is groot. Casablancas is in Amsterdam een stuk beter in vorm, goed bij stem en houdt zich relatief in tijdens de praatjes tussen de nummers door. Het is precies die performance die het verschil maakt.

De verwachtingen waren vooraf dan ook niet vanzelfsprekend hoog. De band toure door een periode waarin het laatste album — het met autotune overladen Reality Awaits — matig werd ontvangen. In combinatie met de grillige live-reputatie was een uitverkochte Ziggo Dome vooraf geen zekerheid. Door de zeldzaamheid van een passage in ons land liep de zaal toch vol.

Reality Awaits valt mee, al blijft er één draak

De grootste zorg vooraf was of het nieuwe materiaal de boventoon zou voeren. Dat valt grotendeels mee. Van het nieuwe werk is alleen Tyrants Of The Mellow Moon een echte autotune-draak. Verder heeft de band voor de betere nieuwe nummers gekozen. Lonely In The Future bewijst zich door zijn aanstekelijke gitaarriff live zelfs als een publieksfavoriet in de dop.

Toch komen de hoogtepunten uiteraard uit de begindagen. De conventionele wijsheid dat de band debuutplaat Is This It nooit heeft geëvenaard is niet onjuist, maar de opvolgers Room On Fire en First Impressions Of Earth kennen nog genoeg waardige toevoegingen aan de setlist.

Juicebox, Reptilia en de euforie van de oude garde

Na een vroeg gespeeld Soma is Juicebox het volgende hoogtepunt. Een rechttoe rechtaan garagerocker met oerend hard refrein — 'WHY WON'T YOU COME OVER HERE', ruimschoots meegeschreeuwd door de zaal — die je eraan herinnert waarom The Strokes ooit in hetzelfde hokje werden geplaatst als The White Stripes. Niet lang daarna zorgt Reptilia, met die uit duizenden herkenbare snerpende gitaarriff, voor misschien wel het grootste euforiemoment van de avond.

Wanneer de hele zaal staat te stuiteren en meeschreeuwt met de riff, is ook meteen duidelijk waarom The Strokes nog altijd te boek staan als een van dé indierockbands van de eenentwintigste eeuw; veel van hun tijdsgenoten krijgen een scène als deze niet voor elkaar.

De motor hapert, maar slaat niet af

Toch lukt het de heren niet om dit een ruim anderhalf uur vast te houden. Hoewel de voltallige band — inclusief invalgitarist Steve Schiltz — prima in vorm is, kakt het geheel onvermijdelijk in wanneer de focus op werk van na 2006 ligt. De nieuwe nummers zijn geen onoverkomelijke hindernis, maar in combinatie met een slepende Blonde Redhead-cover (This Is Not) en twee nummers van de 80s-synthesizerplaat Comedown Machine staat er toch net iets te veel middelmatig songmateriaal op de setlist.

Wanneer het geheel voortkabbelt, beginnen de plagerige trekjes van Casablancas ook meer op de zenuwen te werken. Het is leuk dat drummer Fabrizio 'Fab' Moretti wat woordjes Nederlands spreekt omdat hij door de PhD van zijn vrouw momenteel in Maastricht woont, maar het gemompel van de frontman tussen die praatjes door is toch wat vermoeiend.

Klassiekers als reddingsboei

Gelukkig zet de band richting het einde van de hoofdset weer even alles op scherp. Gedoodverfde afsluiter Last Nite slaat uiteraard in als een bom, maar ook Someday en Take It Or Leave It bewijzen zichzelf als klassiekers in het genre.

Door het genot dat die nummers — evenals New York City Cops, het voornaamste hoogtepunt van de weer wat stroevere toegift — live teweegbrengen, zal vrijwel niemand teleurgesteld naar huis gegaan zijn. Een vlekkeloze show van The Strokes zit er waarschijnlijk niet in, maar ook de grilligheid die bij de band, of misschien vooral bij Casablancas, hoort, was vanavond grotendeels te verdragen.