Steve Ellis (76) overleden: de stem achter het onsterfelijke 'Everlasting Love'

Een tienerhit die de tand des tijds doorstond

Het is een van die stemmen die je direct herkent, ook al weet niet iedereen de naam erbij. Steve Ellis, voormalig zanger van de Britse band Love Affair, overleed afgelopen vrijdag op 76-jarige leeftijd. Zijn naasten hebben het nieuws bekendgemaakt. Ellis kampte al geruime tijd met longproblemen, die er vorig jaar ook toe leidden dat hij noodgedwongen een punt achter zijn optredens zette.

Zijn grootste wapenfeit blijft onbetwist Everlasting Love, dat hij in 1967 als zeventienjarige inzong. Het nummer groeide uit tot een van de meest gecoverde liefdesliedjes uit de popgeschiedenis en bezorgde Love Affair een plaats in de Britse muziekgeschiedenis. In Nederland haalde de single plek 12 in de Top 40, maar de impact reikte veel verder dan de hitlijsten.

Twee takes en een onverwachte klassieker

De opname van Everlasting Love verliep allesbehalve volgens plan. De eerste versie, met de voltallige band, viel bij de platenmaatschappij niet in de smaak. Een tweede poging volgde, waarbij alleen Ellis te horen was, begeleid door ingehuurde muzikanten. Begin dit jaar vertelde hij nog dat het destijds in twee takes klaar was: "Two takes and done". Aan die opname kwam geen enkele twijfel te pas, zo benadrukte hij later. "Ik kan niets op die plaat aanmerken. Het was een geweldig nummer, een geweldig arrangement, een geweldige producer. Alles. Ik had het geluk dat ik het mocht zingen."

Dat de rest van de band niet te horen was op de hit, zorgde aanvankelijk voor enige ophef in de Britse pers. De bandleden haalden er zelf de schouders over op. De commotie deed niets af aan de populariteit: Love Affair was in 1968, na The Beatles, de bestverkopende groep in het Verenigd Koninkrijk en stootte met Everlasting Love zelfs Hello, Goodbye van de nummer 1-positie.

Van Piccadilly Circus tot de hitlijsten

De promotie van het nummer kreeg een onverwachte wending door een publiciteitsstunt die bijna uit de hand liep. Tijdens een fotosessie bij Piccadilly Circus in Londen, in november 1967, klom Ellis uit baldadigheid in een fontein. Hij kon er niet meer uit en moest door de brandweer worden bevrijd. De boete van 12 Britse pond was een kleinigheid vergeleken met de publiciteit die volgde: de band haalde de Britse voorpagina's. Of het nu om een bewuste stunt ging of niet, het hielp de naamsbekendheid van Love Affair aanzienlijk.

Na Everlasting Love volgden meer hits, waaronder Rainbow Valley en A Day Without Love. Die singles vestigden de naam van de band definitief, al bleek de piek van hun commerciële succes van korte duur.

Een solocarrière en een terugkeer naar de muziek

Eind 1969 stapte Ellis uit Love Affair. Het grote publiek wist hij daarna niet meer te bereiken op dezelfde schaal. Hij trok zich een tijdlang terug uit de muziekindustrie en werkte onder meer in een haven en een supermarkt. Toch bleef de muziek lokken. In 1972 vormde hij de band Ellis, een kortstondige samenwerking met toetsenist Zoot Money, met wie hij twee albums uitbracht: Riding on the Crest of a Slump en Why Not?. In 1976 volgde Widowmaker, een rockband waarmee hij door het Verenigd Koninkrijk toerde en optrad als openingsact tijdens de stadiontournee The Who Put The Boot In, met onder meer Little Feat en The Sensational Alex Harvey Band op de affiche.

Zijn lied El Doomo werd in 1976 gecoverd door de Servische band Smak, die er in Joegoslavië een grote hit mee scoorde. Ellis zelf bleef decennialang optreden met verschillende bands, tot zijn gezondheid hem dwong te stoppen. In 2008 verscheen nog het album The Best of Days, met bijdragen van Paul Weller en Roger Daltrey. In 2013 trad hij kort op met New Amen Corner.

Een nummer dat elk decennium terugkeerde

Wat Everlasting Love bijzonder maakt, is niet alleen de kwaliteit van de originele opname, maar ook de eindeloze reeks covers die volgde. Artiesten als Carl Carlton, het duo Rex Smith en Rachel Sweet, Gloria Estefan en de Duitse zangeres Sandra waagden zich aan het nummer. Ook Jamie Cullum en U2 brachten eigen versies uit. Die populariteit leverde het liedje een unieke status op: in het Verenigd Koninkrijk is het het enige nummer dat in de jaren 60, 70, 80, 90 én 00 een hitnotering wist te bemachtigen.

Voor Ellis zelf was die eeuwige associatie met één nummer niet altijd even makkelijk, maar hij leerde ermee leven. In een interview begin dit jaar zei hij zich met het nummer te hebben verzoend. Het stoppen met optreden, vanwege zijn longproblemen, omschreef hij als "een beetje alsof je timmerman bent en je arm verliest".

Nalatenschap

Steve Ellis laat een oeuvre na dat misschien klein lijkt, maar waarvan de impact nauwelijks te overschatten is. Everlasting Love is een liedje dat generaties overstijgt en nog altijd maandelijks honderdduizenden streams haalt. Zijn stem, opgenomen in twee takes, blijft daarmee voortleven. Ellis werd 76 jaar.