Steve Ellis (76) overleden: de stem achter het onsterfelijke 'Everlasting Love'

Een stem die de jaren zestig kleurde

Steve Ellis, geboren als Stephen John Ellis in het Londense Edgware, is afgelopen vrijdag op 76-jarige leeftijd overleden. Dat hebben zijn naasten bekendgemaakt. Ellis kampte al langere tijd met longproblemen, waardoor hij vorig jaar noodgedwongen stopte met optreden. Zijn grootste wapenfeit is onlosmakelijk verbonden met een van de meest gecoverde liedjes uit de Britse popgeschiedenis: Everlasting Love, dat hij in 1967 op zeventienjarige leeftijd inzong met zijn band Love Affair.

Het nummer was oorspronkelijk een Amerikaanse hit van Robert Knight, maar de Britse versie van Love Affair zou een veel langere schaduw werpen. Ellis vertelde begin dit jaar nog dat de opname verrassend snel klaar was: in twee takes stond de wereldhit op de band. De eerste opname met de voltallige band viel bij de platenmaatschappij niet in de smaak; op de uiteindelijke versie is alleen Ellis' stem te horen, begeleid door ingehuurde studiomuzikanten.

Van Piccadilly Circus naar de hitlijsten

Dat de single zo'n vlucht nam, had deels te maken met een onbedoelde publiciteitsstunt. Tijdens een fotosessie bij Piccadilly Circus in november 1967 klom Ellis uit baldadigheid in een fontein. Hij kon er niet meer uit en moest door de brandweer worden bevrijd. De boete van twaalf Britse pond was een kleinigheid vergeleken met het effect: de band haalde de voorpagina's van de Britse kranten.

De commotie rond de vraag of nu wel of niet de hele band te horen was op de plaat, deerde de leden zichtbaar weinig. De populariteit van Love Affair bleef onverminderd groeien. Kort na Everlasting Love volgden Rainbow Valley en A Day Without Love, waarmee de band in hoog tempo een grote naam werd. In 1968 was Love Affair na The Beatles de bestverkopende groep in het Verenigd Koninkrijk. Met Everlasting Love wisten ze zelfs Hello, Goodbye van The Beatles van de Britse nummer 1-positie te stoten. In Nederland bereikte de single plek 12 in de Top 40.

Een nummer dat elk decennium terugkeert

Wat Everlasting Love bijzonder maakt, is niet alleen het succes van Love Affair, maar de weerklank die het nummer decennialang bleef houden. Het liedje is door talloze artiesten gecoverd: Carl Carlton, het duo Rex Smith en Rachel Sweet en Gloria Estefan hadden er succes mee, en in Europa scoorde de Duitse zangeres Sandra er eind jaren tachtig een hit mee. Ook Jamie Cullum en U2 namen versies op.

Die eindeloze reeks uitvoeringen bezorgde het nummer een unieke status: in het Verenigd Koninkrijk is Everlasting Love het enige liedje dat in de jaren zestig, zeventig, tachtig, negentig én nul een hitnotering heeft gehad. Het is een prestatie die de tand des tijds doorstaat en die Ellis' stem voorgoed in het collectieve muzikale geheugen heeft verankerd.

Na Love Affair: een grillige solocarrière

Na het kortstondige succes van Love Affair wist Ellis het grote publiek nooit meer volledig te bereiken. Eind 1969 stapte hij uit de band, naar eigen zeggen klaar met die ene grote hit. Hij keerde de muziekindustrie een tijdlang de rug toe en werkte onder meer in een haven en een supermarkt.

Toch bleef de muziek lonken. In 1972 vormde hij de band Ellis, een kortstondige samenwerking met toetsenist Zoot Money. Andere leden waren gitarist Andy Gee, bassist Jimmy Leverton (later vervangen door Nick South) en drummer Dave Lutton. De band bracht in 1972 twee albums uit: Riding on the Crest of a Slump en Why Not?. In 1976 coverde de populaire Servische band Smak zijn lied El Doomo onder de titel El Dumo en behaalde er groot succes mee.

Datzelfde jaar had Ellis beperkt hitparadesucces met de rockband Widowmaker, die het album Widowmaker uitbracht. De band toerde door het Verenigd Koninkrijk met Nazareth en Ellis nam in juni 1976 deel aan de stadiontournee The Who Put The Boot In, als opener voor grote namen als Little Feat, The Sensational Alex Harvey Band en Streetwalkers, met The Who als headliner. Ook zong hij op de soundtrack van Loot, de verfilming uit 1970 van het toneelstuk van Joe Orton, geregisseerd door Silvio Narizzano.

Decennia lang op de bühne

Hoewel het grote publiek hem vooral bleef kennen van die ene hit, trok Ellis met verschillende bands decennialang door het Verenigd Koninkrijk. Hij bleef optreden zolang zijn gezondheid het toeliet. In 2008 verscheen het album The Best of Days bij Demon Records, met bijdragen van Paul Weller en Roger Daltrey. In 2013 trad hij kort op met New Amen Corner.

Vorig jaar moest hij vanwege zijn longproblemen noodgedwongen stoppen met optreden. Met tegenzin, zo vertelde hij begin dit jaar in een interview met muzieksite The Strange Brew. Hij vergeleek het met een timmerman die zijn arm verliest. In datzelfde gesprek verzoende hij zich met het onvermijdelijke Everlasting Love: hij kon niets op die plaat aanmerken. Het was een geweldig nummer, een geweldig arrangement, een geweldige producer. Alles. Hij had het geluk dat hij het mocht zingen.

Steve Ellis werd 76 jaar. Hij laat een muzikale erfenis na die verder reikt dan één hit: een stem die een liedje over eeuwige liefde voor altijd levend hield.